Home‎ > ‎Interviews‎ > ‎

Yoshio Nakajima (S. Wouters, 2010)

Datum

5 okt. 2010

Plaats

Zweden

Bio

Interview

In 1965 kwam u naar Antwerpen. In het station stond Panamarenko u op te wachten. Kende u hem toen al?

Daniel Golden (?) raadde me aan om naar Antwerpen te trekken en daar te studeren. Ik heb gelift door Azië naar Europa. Panamarenko had reeds van te voren contact met mij opgenomen. Wanneer ik toekwam, waren daar ook Hugo Heyrman en nog andere mensen. Ik vroeg me af waarom zoveel mensen mij stonden op te wachten.

U was reeds bezig met het voeren van happenings vooraleer u naar Antwerpen kwam. Hebt u deze kunstvorm geïntroduceerd aan Panamarenko, Hugo Heyrman en Wout Vercammen of waren zij reeds vertrouwd met dit medium?

Ja, de eerste happening in Antwerpen had ik samen met Panamarenko georganiseerd. Je kan dit ook lezen in Panamarenko’s catalogus, waarin hij verklaart dat ik hem dat heb geleerd!

Op affiches en in het tijdschrift Happening News zien we vaak Japanse karakters opduiken. Zat hierin een bepaalde boodschap vervat?

Ja, dat was een persoonlijke boodschap! In het Japans. Dada abd nirvana! Ik was ook geïnteresseerd in Paul van Ostaijen en zijn gedichten.

U schrijft dat u in het huis van van Ostaijen hebt gewoond in Antwerpen.  Ook werd een van zijn gedichten gebruikt en getransformeerd als affiche voor een happening. Is er een verband?

Ik wou alleen zijn gedicht gebruiken.

Participeerde het publiek mee in deze happenings of waren zij slechts toeschouwers?

Het publiek was vrij om te participeren. Men weet dat nooit op voorhand. Open voor iedereen!

Werd er soms gerepeteerd voor die happenings en was er een script?

In vele kranten werd er over ons geschreven en ook op de televisie werden deze happenings getoond. Ikzelf heb ook nog vele oude krantenartikels over deze periode en ook nog posters.

Kan u zich nog enkele concrete gebeurtenissen herinneren die zich voordeden tijdens die happenings?

Toen ik naar de Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen ging, kwamen vele kunstenaars en andere mensen me opzoeken. Dit is een gevolg van de media.

Waarom werd u uiteindelijk door de politie over de Belgische grens gezet?

Ik geloof dat zij bang waren dat ik me ophield met politieke demonstraties of met provo! Nochtans hield ik mij daar niet mee bezig. Ik heb geen idee waarom ze mij uit België hebben weggestuurd. Een absurd verhaal! Bovendien werd ik toegelaten om vijf jaar te gaan studeren aan de Antwerpse Academie. Wanneer ze me vertelden dat ik het land moest verlaten, had ik slecht 24 uur de tijd om al mijn spullen, schilderijen incluis, te pakken. 

In de vroege morgen kwam een politieagent me oppikken samen met mijn vrouw, Fumiko. Ik ben nog ontsnapt uit de politiewagen om samen met mijn vrienden naar het station te wandelen. Velen van hen zongen constant een lied, totdat ik met de trein vertrok. Panamarenko en Hugo Heyrman waren zo bang dat zij daar geen afscheid meer van mij durfden nemen. Een beetje tevoren had Panamarenko me wel een adres gegeven van de groep rond Wolf Vostell en hij spoorde me aan om hem te gaan bezoeken. Ik herinner me nog goed hoe iemand in het station mijn vrouw een bloem schonk en een broodje, vooraleer we de trein opstapten. Ik hoop echter op een dag ooit nog eens Antwerpen te bezoeken!

Comments