Home‎ > ‎Events‎ > ‎1962‎ > ‎

De Spelen van Hugo Claus

Timeline

Date

8 September 1962

Place

Dendermonde, Celbeton, Gentse Steenweg 110, 9200 Dendermonde

Participants

Simon Vinkenoog // L.P. Boon // Hugo Claus // Johnny van Doorn

“Eén van de meest legendarische avonden in Celbeton moet ongetwijfeld de vernissage van ” De Spelen van Hugo Claus” geweest zijn. Circa 200 mensen die afzakken naar het dorpse Dendermonde om samen met de 20 aanwezige Dendermondenaars een chaotisch programma te bekijken en een al minstens even bevreemdende vernissage van Claus. (...) Simon Vinckenoog en Remco Campert vertegenwoordigen de beatnik generatie die al lichtjes voor een onrustige sfeer zorgde op het event.” (website Dendermonde) ***"Onder leiding van Johnny - the Selfkicker- van Doorn wordt door een groepje beatniks een voorstelling opgevoerd van 'De Aanroeping in de Tempel. Wordt een bandrecorder opgenomen." (Gibcus 70-73)***“Maar Simon Vinkenoog bracht, verpakt in een gestroomlijnde autobus, een hele reeks prachtexemplaren van het Amsterdamse Leidseplein mee (…). Jef Mercks, de dynamo van Celbeton, ronkte enkele lovende woorden over de lieve gasten uit Nederland (die in beatnik-uniform gekleed en gehuld in een donderwolk luidruchtigheid de saaie boel kwamen opvrolijken en ‘publiciteitsrijp’ maken) (…) Simon werd hardhandig toegejuicht. Hij toonde aanvankelijk meer belangstelling voor het werk van Claus dat achter het spreekgestoelte (!) was opgehangen, dan voor het cultuur-hongerige publiek. Wij bewonderden de smalle, wat hoge schouders en de slanke rug van Simon en dan begon hij, zo ongeveer van: “Ik steek een blad van kwarto-formaat in mijn machine (hij noemde het merk ervan)”. Etc. (...) Hij citeerde wilde klanken uitstotend de dichter Hugo Ball en, wat erger was, hij haalde zelfs Antonin Artaud aan. De tekst was waarschijnlijk heel mooi, maar ik heb er geen letter van verstaan. Toen hij over schrijverscongressen begon, barstte hij plots uit in een soort hysterische schaterlach, waarschijnlijk om de aandacht op zijn ‘rede’ te vestigen. Halfweg had hij plots hulp nodig: de ruige Joop Dielman moest naar ‘em op ’n stoel komen zitten. Een rilling van onbehagen ging door het publiek. Dit bemerkende liet Simon een zekere Johnny naast ‘em komen zitten, waarmee we even later duchtig kennis zouden maken. Enkele beat-girls begonnen dan ‘Johnny is the boy for me’ te zingen. Het was hartversterkend. Simon beruikerde zichzelf nog wat en besloot (ongeveer): “Maar in Arnhem heb ik een stem gehoord, die stem zal ik nooit vergeten, het was de stem van Johnny Doorn; en alhoewel hij niet aangekondigd werd, geef ik hem het laatste woord”.” (J. De Roey) *** "Ik weiger trouwens alle uitnodigingen om deel te nemen aan grote tentoonstellingen maar exposeer soms voor de grap in een klein zaaltje als «Celbeton» te Dendermonde." (Hugo Claus, interview in De Nieuwe Dag, 12-05-1966)

Comments